Gemeente Ede
Gemeente Hilvarenbeek
Gemeente Best
Gemeente Goirle
Ik lees veel. Rapporten, onderzoeken, notities die meestal ergens halverwege blijven steken in jargon en goede bedoelingen. Soms zit daar iets tussen dat blijft hangen. Niet omdat het spectaculair is, maar juist omdat het zo banaal is dat niemand er echt naar kijkt. Onlangs stuitte ik weer op zoiets. Het ging niet over zonnepanelen zelf. Niet over opbrengst. Niet over subsidies. Het ging over alles wat onder en rondom die panelen zit. Het staal. De constructies. De manier waarop ze worden neergezet. Dingen waar bijna niemand zich druk over maakt, behalve de mensen die de rekening betalen.
Waarom dit beleidsdogma blijft bestaan terwijl iedereen weet dat het niet genoeg is Er is een zin die in vrijwel elke raadsvergadering, beleidsnota of inspraakavond terugkomt zodra het over zonneparken gaat: eerst de daken vol. Het klinkt logisch, redelijk en bijna moreel superieur. Wie kan er immers tegen zijn om eerst ongebruikte daken te benutten voordat we het landschap “opofferen”? Precies daarin schuilt de kracht van de zin. En precies daarin schuilt het probleem.
Zonne energie wordt vaak benaderd als een technisch vraagstuk, maar in werkelijkheid draait het steeds minder om panelen en steeds meer om mensen. Over verdeling, zeggenschap en vertrouwen. In deze column staan we stil bij de verschuiving van regels naar verhalen, van vergunningen naar maatschappelijke keuzes, en bij de vraag wat dat vraagt van ontwikkelaars, overheden en de samenleving. Niet polemisch, maar beschouwend. Niet cynisch, maar met hoop.
Een ontzettend duurzaam, mooi, fijn, gelukkig en vooral gezond 2026 voor iedereen!!