Gemeente Hilvarenbeek
Gemeente Ede
Gemeente Best
Gemeente Goirle
Het klimaat veranderde vroeger ook. De ijstijd hield op, de aarde warmde op en de mammoet verdween. Het klinkt als een geruststellende relativering van de huidige klimaatverandering. Maar wie iets langer naar dat argument kijkt, ontdekt dat het eigenlijk precies het tegenovergestelde bewijst.
Bij de bakker begrijpt iedereen hoe een wachtrij werkt. U pakt een nummer, kijkt naar het bord en ontdekt dat er nog zeven mensen voor u staan. Niemand belt een advocaat. Niemand organiseert een informatieavond. Niemand vraagt de provincie om een onafhankelijk onderzoek naar de maatschappelijke wenselijkheid van croissants.
Iedereen wil duurzame energie. Tot het moment dat zij een adres krijgt. We hebben meer zonne- en windenergie nodig, daarover bestaat nauwelijks nog discussie. Maar waar bouwen we die? En belangrijker nog: hoe doen we dat op een manier die recht doet aan de mensen die er straks mee moeten leven? In deze column reflecteert Roche van Velthoven op de morele kant van gebiedsontwikkeling en stelt hij een verrassend actuele vraag aan de hand van een eeuwenoude levensregel: wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.
De energietransitie wordt vaak gepresenteerd als een technisch vraagstuk. Meer windturbines, meer zonneparken, meer kabels in de grond en vooral meer capaciteit op het elektriciteitsnet. In beleidsstukken, rapporten en politieke discussies gaat het bijna altijd over infrastructuur, technologie en investeringen. Maar wie goed kijkt naar hoe echte verandering in de samenleving ontstaat, ziet dat er nog een andere dimensie is. De energietransitie is namelijk niet alleen een technisch project. Het is in essentie een maatschappelijk proces.