Blog 19-01-2026

Ik lees veel. Rapporten, onderzoeken, notities die meestal ergens halverwege blijven steken in jargon en goede bedoelingen. Soms zit daar iets tussen dat blijft hangen. Niet omdat het spectaculair is, maar juist omdat het zo banaal is dat niemand er echt naar kijkt.

Onlangs stuitte ik weer op zoiets. Het ging niet over zonnepanelen zelf. Niet over opbrengst. Niet over subsidies. Het ging over alles wat onder en rondom die panelen zit. Het staal. De constructies. De manier waarop ze worden neergezet. Dingen waar bijna niemand zich druk over maakt, behalve de mensen die de rekening betalen.

En daar zit iets geks. We praten in de energietransitie graag over grote woorden. Over versnellen. Opschalen. Ambitie. Maar zelden over de vraag waarom dingen zijn zoals ze zijn. Waarom een zonnepark eruitziet zoals het eruitziet. Waarom we accepteren dat een bepaald ontwerp logisch is, terwijl niemand zich nog herinnert wie dat ooit heeft bedacht.

Wat je ziet als je goed kijkt, is dat een groot deel van de kosten van zonneparken niet in de panelen zit, maar in alles eromheen. In materiaal dat zwaarder is dan nodig. In installaties die omslachtig zijn geworden door gewoonte. In oplossingen die ooit logisch waren, maar nooit meer opnieuw zijn bekeken.

Dat is geen kritiek. Dat is hoe systemen werken. Ze stollen. Ze herhalen zichzelf. Tot iemand zich afvraagt of het ook anders kan.

Bij NRG2all stellen we die vraag voortdurend. Niet uit idealisme, maar uit noodzaak. Elk project dat we ontwikkelen moet kloppen. Technisch. Financieel. Ruimtelijk. En dat betekent dat we verder kijken dan de standaardoplossing. Soms levert dat een paar procent kostenreductie op. Soms ruimte in het ontwerp. Soms rust in het proces.

En die paar procent doet ertoe.

Want kostenreductie is geen spreadsheetoefening. Het is de ruimte die ontstaat om zorgvuldiger te zijn. Om landschappelijke keuzes te maken die anders niet passen. Om lokale betrokkenheid serieus te nemen in plaats van als bijlage te behandelen. Om een zonnepark niet alleen als energie installatie te zien, maar als onderdeel van een omgeving die al bestaat.

Wat me steeds weer opvalt, is dat efficiëntie en maatschappelijke waarde elkaar niet bijten. Integendeel. Een eenvoudiger systeem is vaak ook een vriendelijker systeem. Minder materiaal betekent minder impact. Minder complexiteit betekent minder faalkansen. Minder haast betekent meer vertrouwen.

De energietransitie wordt vaak voorgesteld als een technologisch vraagstuk. Maar in de praktijk is het vooral een ontwerpopgave. Hoe leg je iets neer dat tientallen jaren blijft staan zonder weerstand op te roepen. Hoe maak je iets dat functioneert zonder te schreeuwen.

Zonneparken hoeven niet indrukwekkend te zijn. Ze moeten logisch zijn. Begrijpelijk. Verdedigbaar.

Misschien zit de toekomst van duurzame energie niet in steeds grotere ambities, maar in beter kijken. In aandacht voor wat we normaal overslaan. In het besef dat de echte winst vaak niet zit in wat je toevoegt, maar in wat je weglaat.

Dat zijn de momenten waarop lezen leuk wordt. Omdat je niet alleen iets leert, maar ook bevestigd ziet wat je in de praktijk al voelde.

En dan weet je weer waarom je dit werk doet.